Gasbubbels

De dromen komen als een scherp mes

ik moet gaan, de trein vertrekt

M150846

het nummer op mijn arm tot in eeuwigheid

onderdeel van mijn overlevingsdrang

en alle nachten ben ik bang

 

de poort, het licht, donker is mijn cel

aan het werk, de lucht betrekt

M150846

mijn nummer wordt geroepen

‘n rij makke schapen zonder dwang

en alle nachten ben ik bang

 

mijn kleinkind komt, ze is al zes

ze vraagt me soms waaraan ik denk

M150846

zegt ze zonder erg net voor het slapen

ik laat het licht aan op de gang

en alle nachten ben ik bang

Boomerang

Eindeloze gesprekken in bed. Toekomstperspectief.                                                                                  Dat was vroeger, toen alles nog ongecompliceerd was.                                                                           Ik mis mijn grote zus. En haar niet alleen. Een lichtflits bij het keukenraam. De donderklap volgt vrijwel onmiddellijk. “Die was dichtbij mam,” zeg je vanaf de bank, “moet de computer niet uit? Je hebt kans dat de elektrische lading in de kast slaat.”                                    Van achter mijn bureau kijk ik je verbluft aan. Acht jaar pas.                                                                “Hoe kom jij zo slim?”                                                                                                                                       “National Geographic, was heel interessant.”                                                                                                 Met een -love you- verbreek ik de Skype verbinding met Sydney.                                                         “Tante Joan heeft straks haar eerste surfles, zei ze net”.                                                                         Vervolgens  trek ik de stekker van het modem uit het stopcontact.                                                    De telefoon, internet, televisie – alles gaat uit.                                                                                          Je slaakt een zucht. “Papa hield ook nooit van onweer.”                                                                          Automatisch ben ik weer down-under en klinkt het 3-2-1-Bungy! in mijn hoofd.                          De schaduw van een recent verleden. Ik verdrink in je ogen die me vanaf je bidprentje aankijken. Jouw portret, een bevroren moment in tijd.                                                                            Mijn mond herinnert zich jouw kus nog.                                                                                                          Niet doen. Niet nu. Veerkracht tonen.                                                                                                                Ik kruip op de bank onder de deken en druk me tegen je aan.                                                                Je natte blonde haartjes ruiken heerlijk.                                                                                                        “Ik hou van je lieverd.”                                                                                                                                        Zachtjes wieg ik je heen en weer. Troost in een cocon van geborgenheid.                                         “Ik mis hem ook, mam…”                                                                                                                                      Plots vlieg je op, maakt een halve pirouette en sta je in je pyjamaatje voor me.                             “Ik wil mijn spreekbeurt nog een keer oefenen.”                                                                                         – This is my happy face – zegt de smiley op je borst.  De pijpen van je broek worden te kort.   Je groeit hard. Maandag meteen een nieuwe halen, niet vergeten.                                       “Hallo allemaal, ik doe mijn spreekbeurt over Australië.”                                                                Zaterdagavond, negen uur. Het regent minder hard.

Kromme rechtspraak

wie ik ben

doet dat er toe ?

ik ben een dochter

ik ben een zoon

ik ben tegenwoordig

ik ben gewoon

ik ben met schade door schande wijs

mijn bagage blauwe plekken

ik hoor conform een ouderlijke eis

mijn kinderdetentie vervoltrekken

ik hoor ruzies in een trapportaal

mijn geest verward, verwonderd

ik hoor vreemde grotemensentaal

mijn ziel bekrast, bedonderd

ik ben een oudedagsvoorziening

gesteld, in verzekerde bewaring

ik ben kind van de rekening

met eenouder-strafverzwaring

 

Gedicht op de longlist van de Denkraam gedichtenwedstrijd 2017,  opgenomen in de bundel Zaterdagavond (januari 2018). Leest het voort…