Boomerang

Eindeloze gesprekken in bed. Toekomstperspectief.                                                                                  Dat was vroeger, toen alles nog ongecompliceerd was.                                                                           Ik mis mijn grote zus. En haar niet alleen. Een lichtflits bij het keukenraam. De donderklap volgt vrijwel onmiddellijk. “Die was dichtbij mam,” zeg je vanaf de bank, “moet de computer niet uit? Je hebt kans dat de elektrische lading in de kast slaat.”                                    Van achter mijn bureau kijk ik je verbluft aan. Acht jaar pas.                                                                “Hoe kom jij zo slim?”                                                                                                                                       “National Geographic, was heel interessant.”                                                                                                 Met een -love you- verbreek ik de Skype verbinding met Sydney.                                                         “Tante Joan heeft straks haar eerste surfles, zei ze net”.                                                                         Vervolgens  trek ik de stekker van het modem uit het stopcontact.                                                    De telefoon, internet, televisie – alles gaat uit.                                                                                          Je slaakt een zucht. “Papa hield ook nooit van onweer.”                                                                          Automatisch ben ik weer down-under en klinkt het 3-2-1-Bungy! in mijn hoofd.                          De schaduw van een recent verleden. Ik verdrink in je ogen die me vanaf je bidprentje aankijken. Jouw portret, een bevroren moment in tijd.                                                                            Mijn mond herinnert zich jouw kus nog.                                                                                                          Niet doen. Niet nu. Veerkracht tonen.                                                                                                                Ik kruip op de bank onder de deken en druk me tegen je aan.                                                                Je natte blonde haartjes ruiken heerlijk.                                                                                                        “Ik hou van je lieverd.”                                                                                                                                        Zachtjes wieg ik je heen en weer. Troost in een cocon van geborgenheid.                                         “Ik mis hem ook, mam…”                                                                                                                                      Plots vlieg je op, maakt een halve pirouette en sta je in je pyjamaatje voor me.                             “Ik wil mijn spreekbeurt nog een keer oefenen.”                                                                                         – This is my happy face – zegt de smiley op je borst.  De pijpen van je broek worden te kort.   Je groeit hard. Maandag meteen een nieuwe halen, niet vergeten.                                       “Hallo allemaal, ik doe mijn spreekbeurt over Australië.”                                                                Zaterdagavond, negen uur. Het regent minder hard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *