Categoriearchief: Korte verhalen

Bammetjes

Hij legt het boek naast zich neer op zijn vaste plek in de wachtruimte van perron zeven. Stralen boren zich onbarmhartig door zijn bril. Pokkezon. Hij pinkt een traan weg en denkt aan haar. Hij hoort hoe ze zingt onder de douche. De muren zijn van strokarton. Het water klettert van haar lichaam. Goudblonde natte haren, de geur van lavendel shampoo, zijn waternimf. Haar zelf gemaakte melodietje stroomt het afvoerputje in. Hij wacht op de hoge uithaal aan het eind. Een C of een D? Wat maakt hij zichzelf wijs? Hij kan nog geen mol van een kruis onderscheiden. In zijn zak rinkelen sleutels aan een bos met een konijnenpootje, maar daar zit al lang geen muziek meer in. Blind voor geluk van zijn wijdvertakte levensboom. Majestueus groeiend met alomtegenwoordige pijn. Intimiteit als opdringerig aangeleerd behoeftegedrag. Een krampachtige schoolslag in een baarmoederige relatie. Gatverdamme! Kaas met dikke boter. Ze weet toch dat ik daar een hekel aan heb. Bammetjes. Voor onderweg. Met liefde gesmeerd. Dat dan weer wel.

Boomerang

Eindeloze gesprekken in bed. Toekomstperspectief.                                                                                  Dat was vroeger, toen alles nog ongecompliceerd was.                                                                           Ik mis mijn grote zus. En haar niet alleen. Een lichtflits bij het keukenraam. De donderklap volgt vrijwel onmiddellijk. “Die was dichtbij mam,” zeg je vanaf de bank, “moet de computer niet uit? Je hebt kans dat de elektrische lading in de kast slaat.”                                    Van achter mijn bureau kijk ik je verbluft aan. Acht jaar pas.                                                                “Hoe kom jij zo slim?”                                                                                                                                       “National Geographic, was heel interessant.”                                                                                                 Met een -love you- verbreek ik de Skype verbinding met Sydney.                                                         “Tante Joan heeft straks haar eerste surfles, zei ze net”.                                                                         Vervolgens  trek ik de stekker van het modem uit het stopcontact.                                                    De telefoon, internet, televisie – alles gaat uit.                                                                                          Je slaakt een zucht. “Papa hield ook nooit van onweer.”                                                                          Automatisch ben ik weer down-under en klinkt het 3-2-1-Bungy! in mijn hoofd.                          De schaduw van een recent verleden. Ik verdrink in je ogen die me vanaf je bidprentje aankijken. Jouw portret, een bevroren moment in tijd.                                                                            Mijn mond herinnert zich jouw kus nog.                                                                                                          Niet doen. Niet nu. Veerkracht tonen.                                                                                                                Ik kruip op de bank onder de deken en druk me tegen je aan.                                                                Je natte blonde haartjes ruiken heerlijk.                                                                                                        “Ik hou van je lieverd.”                                                                                                                                        Zachtjes wieg ik je heen en weer. Troost in een cocon van geborgenheid.                                         “Ik mis hem ook, mam…”                                                                                                                                      Plots vlieg je op, maakt een halve pirouette en sta je in je pyjamaatje voor me.                             “Ik wil mijn spreekbeurt nog een keer oefenen.”                                                                                         – This is my happy face – zegt de smiley op je borst.  De pijpen van je broek worden te kort.   Je groeit hard. Maandag meteen een nieuwe halen, niet vergeten.                                       “Hallo allemaal, ik doe mijn spreekbeurt over Australië.”                                                                Zaterdagavond, negen uur. Het regent minder hard.

De 3e Kamer

Zaterdagmiddag in café de 3e Kamer, Amsterdam-West. Het zwaarlijvige diplomatieke corps zit aan de toog. Vrienden zonder opleiding, zonder werk, politiek onschendbaar. In de kantlijn van de samenleving  zijn ze volks vertegenwoordigd, met een uitgesproken mening. De voorzitter, een geachte afgevaardigde met grijs gemillimeterd haar, oorring, leren jas en spijkerbroek, zit op de praatstoel. Ik luister van achter mijn krant stiekem mee. ‘… Het gezin is de keilsteen van de samenleving en dat is niet aan dovemansogen gericht. Een goed verstaander heb maar een half oor nodig. En een gehoorapparaat van Specsavers. Een spekkie in je nekkie, zeg maar. Neem nou zo’n onthoofding. Dat IS de nekslag voor de democratie. We moeten ons koppie er bij houden. Zo denk ik erover. Die politiesi kennen gewoon geen gezichtsverlies lijen, daaro. Het is één grote roversbende. Alqalibaba en de veertig revolvers. Kalifanaten zijn het allemaal! Doe nog effe een rondje, Charlie.’  Zijn bruingele wijsvinger maakt een cirkeltje boven de bar. Met instemmend geknik wordt deze motie aangenomen. In no time staan de goudgeel gedecoreerden in het gelid rond de asbak, klaar om soldaat gemaakt te worden. Rook- noch drankverbod zijn hier van toepassing.                                                                                                                                              ‘Charlie, heb Do nog iets van zich laten horen? Nix, noppes, nada zeker. Voor mij geen surprise hoor, maar ze had op zijn minst een briefie kennen schrijven. Maar nee, zelfs geen belletje. Ze is bang dat ze afgeluisterd wordt. Want dat is ook een wet van meten en persen, die afluisterpraktijken van de dna. Het is een utopia om te denken dat ze dat niet doen.’  Hij buigt dichter naar zijn toehoorders en gaat op samenzweerderige toon verder.     ‘Volgens mij luistermussen ze alles af, als een soort big mama, internet, mobiele telefoons. What’s app, goes down, zeg ik altijd maar. Voor mij geen aandelen. Al die multinationaliteiten zoals facebook en twitter. Dat is mij veels te linked in. Het is code oranje net als bij die veilingheidsdiensten KGB en C&A. Dat zijn toch schoenenreuzen vergeleken bij onze AIV&D. Die zitten gewoon te slapen en zijn een blokker aan ons been. Het is tijd voor action.’               ‘Hier, hier!’ roepen de fractieleden en slaan hun handen in steunbetuiging plat op de tapkast, ook om de volgende voorraad spraakwater te bespoedigen. Charlie begrijpt de hint. De voorzitter rolt ondertussen een shaggie en gaat verder.                                                         ‘Tijm is mannie, jongen. Neem nou Pieters’ zoon Koen hier, dat is een held. Wat deze jongen allemaal niet doet voor ons hier in de buurt. Daar zouden ze nou eens een film over moeten maken. Hij staat op de barracuda’s in strijd met de gemeente om de zilvervloot binnen te halen. Aan hem zou ik met een geklutst hart mijn spaarcenten toevertrouwen, veel veiliger dan zo’n Zwitserse bank. Niks wegsluizen of bankgeheim, de fiscus weet alles. Dat zwarte geld van die wittebrood criminelen komt met een noodgang als een discus weer terug. Daar ken je de koekkoek gelijk mee zetten. En voor je het weet knallen ze elkaar hier weer overhoop op straat. Liquidatie middelen genoeg.’  Hij pauzeert even en klokt zijn biertje in een paar teugen leeg. Bevoorrading is onderweg ziet hij goedkeurend.                         ‘Kijk, ik hou van Nederland maar ik haat Europa. Ik krijg echt een oepsie-dus complex als ik denk aan al dat geld dat we hebben weggegeven. Pleurop man, wat ‘n griekse tragedie! Dat kennen we beter zelf houden. Of het hier zo goed gaat vraag ik jullie af. Met die benzineprijzen van tegenwoordig ken ik alleen nog op de fiets. Maar die wordt om de papaverklap gejat door een of andere junk of gokverslaafde die aan match-fietsing doen. Nog zoiets. Denken jullie dat die Cillesen nou niet een punnaltie had kennen stoppen op dat WK. Ach man, dat is toch allemaal verkocht aan die Argentijnse groenta. En zo’n afhaal-chinees heb Den Haag in handen. Ons clubhuis in de fik gestoken. Die afgekeurde gloeilampen bijna kampioen. Het is een grote global verwarming.’                                                   Men zwijgt in de saamhorige cocon aan de bar. De wereldproblematiek in een notendop. ‘Dit rondje is van mij jongens,’ zegt Charlie en hij zet weer een half elftal neer. Pindaschillen liggen mistroostig op de grond. De grey eminence zucht en strijkt met zijn hand over zijn hoofd. ‘Na vijftig tel je hier niet meer mee. Ik kom nauwelijks mijn bed nog uit, terwijl anderen banen stapelen. Al die ontzuinigingsplannen van die haagse prinsjes, daag! Die sparren de kroon. Reden voor mij om te zeggen: dit is mijn kabinet niet. Die lui slaan de balk zo vaak mis, dat ken in het Guinness boek of rackets. Wat dacht je van ITC affaire, de bouwflauwte of de ongezondheidszorg? Of zo’n onderzoek achteraf naar de MH17, de Fyra en de Noord-Zuid lijn. Dat geld is mooi permanent uitgecheckt van je OV-chipknip kaart. De enigste waar ik nog van in openbare vervoering raak is ons eigen Trijntje. Maar als ik dan hoor dat Australie ook mee gaat doen aan het Eurovisiesongfestival, dan denk ik: ze zijn het spoor bijster.’  Enige kennis van zaken kan hem niet worden ontzegd. We moeten blijven nadenken, discussiëren, vragen stellen en geloven. Geloven dat praten de oplossing is en blijven communiceren. Ik neem nog een slokje van mijn Hollands bakkie Irish Coffee. Werelds!