Toonladders op de Titanic

Ik zie de opluchting op het gezicht van een stoker als hij voorovergebogen met zijn handen op zijn knieën staat uit te hijgen. Zijn door kolen besmeurde mouwloze hemd plakt aan zijn gespierde lijf. Vanuit de onderbuik van het schip heeft hij het dek bereikt, een hele prestatie. Hij richt zich op en veegt met de achterkant van zijn rechterhand een mengeling van zweet en roet van zijn voorhoofd. Op zijn arm een tatoeage als een gebrandschilderd raam, compromisloos het venster van de ziel vormend. Zo staat hij daar en kijkt gebiologeerd naar de heldere sterrenhemel. Onze blikken kruisen elkaar. Ongeloof, verbazing en medelijden vechten op zijn gezicht. Lijfsbehoud wint. Zich haast verontschuldigend verdwijnt hij richting de reddingsboten. We zetten “Autumn” in, in e-mineur, een toepasselijke melodramatische toonsoort. ‘Is het echt veilig, lieverd?’ De stem van mijn moeder als een mantra in mijn hoofd. ‘Geen zorgen mama, dit wordt de reis van mijn leven.’ Zo staat het immers als belofte in kleurrijke gekalligrafeerde letters op de poster. Weer zie ik haar ogen voor me, waterig als poelen des doods. Mijn vioolklanken vol heimwee sterven langzaam weg over de immense oceaan, de nachtelijke hemel in. De azuurblauwe ijsberg aanschouwt maar oordeelt niet.

Ik leg het boek naast me neer in het zand, mijn gedachten stranden. Letters spoelen aan op gouden perkament en vormen bladzijden verguld van verwachting. Het zand ademt boeken, de zee komt en gaat. Onhandig verstrooid zet jij een eerste stap. Nietig lees ik door en verlies me in een oceaan van oneindigheid. Mijn grapjes en jouw trekjes zijn niets meer dan oppervlakkige diepzinnigheid. Je toont me jouw ware gezicht van onhebbelijkheden en ik besef dat we samen alleen zijn. Bevrijd me. Wees jij maar jij, dan blijf ik mij. In mijn hart sneeuwt het illusies en dromen. Mistflarden van schimmige herinneringen gaan hand in hand naar schijnbaar onvergeten oorden waar we liepen, vreeën, vochten, stierven. Jouw foto op mijn kaptafel is een bevroren moment in tijd en versterkt mijn ijzig verlangen naar normaal zijn. Vanuit de spiegel kijken bestraffende ogen me aan. Niet huilen nu. Mijn mond herinnert zich jouw kus nog en doet me smelten. Kan een mens verstild genieten en toch beseffen dat het verleden voorgoed kwijt is? In gedachten ben ik gewapend met zelfacceptatie en realiteitszin. Toneelspel is mijn leven. Wat blijft zijn slechts woorden van een derderangs artiest.

toonladders op de Titanic

Prijswinnend verhaal, gepubliceerd in de bundel “Mijn mooiste herinnering-top 50”. http://www.heelnederlandleest.nl/bundel-mijn-mooiste-herinnering-top-50.html

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *