Rundumhausen

2014-08-03 20.34.32

De zwart-wit foto uit het vergeelde fotoalbum staart me aan en fluistert ‘weet je nog?’ De geuren en kleuren komen tot leven. Mijn ouders zitten in hun tenniskleren in de achtertuin. De Donnay rackets in hun hoezen hijgen nog uit, op de bagagedragers van hun fietsen. Tuinstoelen met oranje bruine kussens, een zware glazen asbak op tafel, er naast een pakje Caballero. De cowboy te paard lacht me toe en vraagt of ik straks mee ga op indianenjacht.  Mijn vader rookt als een schoorsteen, zoals de robuuste captain Baines van de Onedin Line. Hij heeft trouwens net zulke bakkebaarden. Mijn moeder geniet van de verfijnde Peyton Place variant – Peter Stuyvesant met filter -. Zij rookt alleen bij speciale gelegenheden. Dat is het vandaag, het is tenslotte vakantie! De rook van de barbecue kringelt langzaam omhoog richting mijn zolderraam waar Gerrit de ekster van mijn broer regelmatig in- en uithupt. Beiden zijn vandaag echter gevlogen; mijn broer samen met zijn kornuiten. Stoer op hun Puch-maxi’s zonder helm, fel gekleurde Amerikaanse t-shirts, spijkerbroeken met wijde pijpen, en kijken naar de meisjes. Ik ben lichtjaren jonger dus ik kruip in korte broek in mijn eigen wereld door het bloemperk van mijn ouders; mijn knieën zijn zwart. Mijn Dinky toys staan tussen de bloemen met onmogelijk te onthouden namen in een wirwar van zelfgecreëerde straten, huizenblokken en parkeerplaatsen. Mijn Faller baan staat op het gras. Denkbeeldige filmscenario’s spelen zich af in mijn hoofd. Luidkeels begeleid ik de soundtrack. Een boef geeft verkwistend gas in een poging de plaatselijke bromsnor voor te blijven. Loeiende sirenes, piepende banden. De groene Chevrolet Camaro kan zich nog net verbergen achter een bosje tulpen waarvan er een knakt. De politiewagen met zonder zwaailicht (het lampje doet het al lang niet meer) stuift voorbij richting rozen. Mijn sandaaltje vertrapt een volgend slachtoffer. Mijn moeder kijkt verschrikt op en wil er iets van zeggen. ‘Ik lust nog wel een bakje’, zegt mijn vader en geeft me een knipoog. Straks eten we worstjes en hamburgers, mjammie. Een wesp danst rond mijn glas ranja. Ik verlang naar die tijd en naar mijn vader. Mijn jeugd flitst voorbij.

Verhaal van de week op de site www.heelnederlandschrijft.nl. Nieuwsbrief week 28 – juli 2015

Een gedachte over “Rundumhausen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *