Maandelijks archief: december 2017

Zaterdagavond

Blote voeten op het zeil. Samen in de wastobbe. Doe jij mijn rug, doe ik de jouwe.                  De geur van groene zeep. Haren borstelen en vlechtjes maken.                                                            Gekke gezichten trekken voor de spiegel.                                                                                                        De moedervlek bij je bovenlip. Wat was je mooi altijd.                                                                              Jaloers? Nee. Meer een verlangen wie ik kon zijn. Toekomstperspectief.                                          Eindeloze gesprekken in bed. Dat was vroeger.                                                                                            Ik mis mijn grote zus.

Een lichtflits bij het keukenraam. De donderklap volgt vrijwel onmiddellijk.                                  “Die was dichtbij,”zeg ik tegen het computerscherm.                                                                                “Mam, ik zet de tv wel even uit,” zegt Lisa, “anders heb je kans dat de elektrische lading in de kast slaat .”                                                                                                                                                              Van achter mijn bureau kijk ik haar verbluft aan. Acht jaar pas.                                                             “Hoe kom jij zo slim?”                                                                                                                                      “National Geographic, was heel interessant.”                                                                                                 “Skype moet trouwens ook uit hoor,” zegt ze bestraffend.                                                                       Ik twijfel, maar met een “Love you” verbreek ik toch de verbinding met Sydney.

Ik kruip op de bank onder de deken en druk me tegen haar aan.                                                        Haar natte blonde haartjes ruiken heerlijk.                                                                                                 “Papa hield ook nooit van onweer,” zegt ze zacht.                                                                                       Automatisch klinkt het 3-2-1: Bungy!  in mijn hoofd.                                                                                De schaduw van een recent verleden.                                                                                                              “Tante Joan heeft zo meteen haar eerste surfles, zei ze net.”                                                                  “Cool,” zegt Lisa “mag ik wat chips?”                                                                                                            Zaterdagavond, zeven uur. Het regent minder hard nu.