Categorie archief: Verhalen

De engel en de leugenaar

Hun lange blonde haren dansen in de wind. Ze fietsen hard om er op tijd te zijn. Half acht begint het bij Schröder, nog zes minuten. Alle stoplichten tegen natuurlijk. Ze knallen over de stoeprand en kwakken hun fietsen tegen de boom. Opschieten. Fiets op slot. Rennen.       ‘Ik moet nog wel plassen’, zegt haar vriendin.                                                                                               ‘Ik wacht wel even hoor’,  zegt ze en denkt: dan hoef ik niet alleen naar binnen.                      Ze bekijkt zichzelf in de spiegel in het damestoilet. Dat haar!                                                           Ze pakt een elastiekje uit haar tas en maakt een staart. Beter.                                                       Een bel gaat. Haar vriendin komt het hokje uit.                                                                                         ‘Schat, zo kan ik absoluut niet naar binnen.’                                                                                              Ze begint uitgebreid haar haar te borstelen.                                                                                           ‘Deo graag en lipgloss.’                                                                                                                                         ‘Klaar?’, zegt ze enigszins geïrriteerd, ‘het begint.’                                                                                 ‘Zo kan het wel. Ik moet natuurlijk wel een “entry” maken, zo’n eerste les.’                               Ze lopen het toilet uit en kijken door de opengeklapte dubbele deuren de zaal in.                     Links staan de meisjes, rechts de jongens.                                                                                                  Ze krijgt een kneep in haar arm.                                                                                                                   ‘Daar gaan we dan’, zegt haar vriendin,  waarop ze met haar kin omhoog, heupwiegend naar binnen loopt, midden door de zaal.                                                                                                         Ik haat het als ze dat doet, denkt ze. Ze haast zich achter haar aan en wenst dat ze onzichtbaar is.

Kijk daar, die met die staart.                                                                                                                                 – Wow, die is knap.                                                                                                                                                   Durf jij haar te vragen ?                                                                                                                                           – Ikke niet. Doe jij maar.                                                                                                                                      Nee joh. ik zou niet weten wat ik moest zeggen.                                                                                         – Laat maar, ze gaat weg.

Ze staat buiten. Haar vriendin blijft nog even bij het vrij dansen. Ze moest nog wat uitleg vragen aan de leraar, zei ze, over die ene oefening, weet je wel.  Toegegeven, hij ziet er leuk uit maar hij had haar vader kunnen zijn. Niets voor haar.                                                                         Als ze haar fiets van het slot zet ziet ze het. Lekke band!                                                                           Wat nu? Naar huis lopen of wachten?                                                                                                   Hulpeloos kijkt ze om zich heen en ziet hem naar buiten komen, met zijn hoofd naar beneden en zijn handen in zijn zakken.                                                                                                     ‘Heb je een pomp?’, roept ze. Ze schrikt van zichzelf. Dat doet ze normaal nooit.                 ‘Wat?’ Hij kijkt op en loopt naar haar toe.                                                                                                      ‘Hoi, misschien een rare vraag, maar heb je een fietspomp voor me? Mijn band is slap, zie  je.’ Terwijl ze naar haar achterband wijst draait ze haar hoofd en haar lange staart zwiept over haar schouder.                                                                                                                                              Van dichtbij is ze nog mooier, denkt hij, en zijn hart maakte een sprongetje.                        Cool blijven nu.                                                                                                                                                   ‘Uh, ja hoor’, mompelt hij, ‘ik haal mijn fiets even.’                                                                                  Waarom zegt hij dat? Zenuwen? Hij is immers met de bus gekomen.                                           Hij kijkt om zich heen en ziet een groene Gazelle met een pomp. Die heeft hij nodig.             ‘Hier’, zegt hij, en geeft de pomp aan haar.                                                                                          ‘Dank je. Wil jij het even proberen? Ik kan dat niet zo goed.’                                                         Even later zegt hij ietwat buiten adem, ‘die is echt lek. Dat wordt lopen. Moet je ver?’              ‘Best wel, Delftplein.’                                                                                                                                        ‘Dat is mijn kant op. Planetenlaan.’                                                                                                        Quasi nonchalant vervolgt hij: ‘Je mag wel achterop bij mij, dan breng ik je thuis.’                 ‘Fijn.’                                                                                                                                                                            En nu dan, slimmerik?, denkt hij.                                                                                                                  Hij voelt onhandig in zijn zakken en trekt een pruillip. ‘Shit! Ik ben mijn fietssleutel kwijt.’ ‘Zielig. Het ziet er naar uit dat we allebei gaan lopen’, zegt ze en ze lacht.                                      De lach van een filmster.                                                                                                                                  ‘Ja, zullen we dan maar, ik haal die van mij morgen wel op.’                                                           ‘Oké. Ik ben Lisa, trouwens.’                                                                                                                               ‘Bart.’                                                                                                                                                                           Zo lopen ze door nachtelijk Haarlem, voor even verbonden, de engel en de leugenaar.     ‘Best spannend, zo’n eerste les’, zegt hij, ‘ik wilde je al vragen vanavond.’                                   ‘Ik zag je wel kijken hoor.’                                                                                                                                       Langs Grote Houtstraat, over de Grote Markt. Bij Grand Cafe Brinkmann is het best druk voor een zaterdagavond.                                                                                                                                         ‘Nog een drankje?’, vraagt hij hoopvol.                                                                                                         ‘Ik moet naar huis, mijn moeder wacht op me.’                                                                       Rijksstraatweg, Vondelweg. Het onontkoombare einde nadert.                                                       ‘Tot volgende week dan.’                                                                                                                                   ‘Kweenie, zegt ze, proefles hè.’                                                                                                                         Ze steekt vlug over want het groene voetgangertje begint te knipperen.                                       Hij blijft staan. Het stoplicht springt op rood.

Bekroond verhaal nav. de verhalenwedstrijd met als thema ‘Zaterdagavond’ van Schrijverspunt. Het verhaal zal worden opgenomen in een bundel die begin oktober zal worden uitgebracht.

Met vereende krachten a Paris

Niet gehinderd door stroomstoringen, ‘geen zin’ of vergeten paspoorten kedengen we per Thalys 2e klas naar Parijs, met 1e klas verzorging in de vorm van cafe eau croissants door Eveline en Kelvin van NS International en Sunnycars. Na drie uurtjes aangenaam verpozen in zuidelijke richting arriveren we bij een zonovergoten Gare du Nord waar vijf 2CV’s met open dakjes uitnodigend op ons staan te wachten. Een indeling is snel gemaakt en on y va ! Yves – fulltime Parisien en parttime friseur – is de chauffeur van onze automobile en loodst ons met franse slag door de drukke donderdagochtend chaos in een twee uur durende ervaring exceptionnelle . “Oh-la-la !” is een veelgehoorde kreet onderweg en ondanks vrachtwagens die de route blokkeren, afbrekende richtingaanwijzers, rode stoplichten die genegeerd worden door medeweggebruikers verzorgt Yves een Frans-Engelse stand-up comedian show. Wij doen gezellig mee en staan dus regelmatig rechtop in onze cabrio te genieten van wonderlijke wetenswaardigheden en speciale weggetjes waar je normaal niet komt. Via een busbaan neemt James Bond een afslag, en-passant een politie-auto snijdend en even later hobbelen we langs karakteristieke woonboten over een klinker kade bij de Seine. Wauw ! Via de highlights van Paris zoals de Notre Dame, het Louvre, Dôme des Invalides en Pont Neuf arriveren we bij La Tour Eiffel waar het groepsgevoel wordt vastgelegd op de gevoelige plaat. De inwendige mens moet worden verzorgd dus in een ruk naar onze etablissement cafe RUC waar wijn en water wellustig worden geconsumeerd tijdens een heerlijke lunch. We zitten vol maar er is ruimte voor vrije tijd en invulling naar keuze. Sommigen verkennen Parijs op eigen houtje en a girl running the world gaat een bloggie om. De rest van de groep is meer van bier, wijn en spelen even later samen in het park, waar een circle of trust wordt gevormd door wat stoelen te confisceren in de schaduw van enkele bomen. De vogeltjes fluiten. Schijt aan alles en heerlijk keuvelend genieten van een drankje. Er wordt gelachen en je steekt er nog wat van op ook: Voulez-vous kakke avec moi ? Met de metro verplaatsen we ons naar de Thalys lounge bij Gare du Nord waar we ons opfrissen voor de terugreis. De eerste klas in de vorm van een hapje, drankje en diner smaakt ons goed. Moe maar voldaan rol ik des avonds met een big smile mijn mandje in, nadat ik in de groeps-app “Parijs 2017” nogmaals heb genoten van het muzikale cinematografische hoogstandje van Kelvin. Het leven is mooi !

Sunnycars, NS International en reis-collega’s, bedankt.

à bientôt!

               

 

Toonladders op de Titanic

Ik zie de opluchting op het gezicht van een stoker als hij voorovergebogen met zijn handen op zijn knieën staat uit te hijgen. Zijn door kolen besmeurde mouwloze hemd plakt aan zijn gespierde lijf. Vanuit de onderbuik van het schip heeft hij het dek bereikt, een hele prestatie. Hij richt zich op en veegt met de achterkant van zijn rechterhand een mengeling van zweet en roet van zijn voorhoofd. Op zijn arm een tatoeage als een gebrandschilderd raam, compromisloos het venster van de ziel vormend. Zo staat hij daar en kijkt gebiologeerd naar de heldere sterrenhemel. Onze blikken kruisen elkaar. Ongeloof, verbazing en medelijden vechten op zijn gezicht. Lijfsbehoud wint. Zich haast verontschuldigend verdwijnt hij richting de reddingsboten. We zetten “Autumn” in, in e-mineur, een toepasselijke melodramatische toonsoort. ‘Is het echt veilig, lieverd?’ De stem van mijn moeder als een mantra in mijn hoofd. ‘Geen zorgen mama, dit wordt de reis van mijn leven.’ Zo staat het immers als belofte in kleurrijke gekalligrafeerde letters op de poster. Weer zie ik haar ogen voor me, waterig als poelen des doods. Mijn vioolklanken vol heimwee sterven langzaam weg over de immense oceaan, de nachtelijke hemel in. De azuurblauwe ijsberg aanschouwt maar oordeelt niet.

Ik leg het boek naast me neer in het zand, mijn gedachten stranden. Letters spoelen aan op gouden perkament en vormen bladzijden verguld van verwachting. Het zand ademt boeken, de zee komt en gaat. Onhandig verstrooid zet jij een eerste stap. Nietig lees ik door en verlies me in een oceaan van oneindigheid. Mijn grapjes en jouw trekjes zijn niets meer dan oppervlakkige diepzinnigheid. Je toont me jouw ware gezicht van onhebbelijkheden en ik besef dat we samen alleen zijn. Bevrijd me. Wees jij maar jij, dan blijf ik mij. In mijn hart sneeuwt het illusies en dromen. Mistflarden van schimmige herinneringen gaan hand in hand naar schijnbaar onvergeten oorden waar we liepen, vreeën, vochten, stierven. Jouw foto op mijn kaptafel is een bevroren moment in tijd en versterkt mijn ijzig verlangen naar normaal zijn. Vanuit de spiegel kijken bestraffende ogen me aan. Niet huilen nu. Mijn mond herinnert zich jouw kus nog en doet me smelten. Kan een mens verstild genieten en toch beseffen dat het verleden voorgoed kwijt is? In gedachten ben ik gewapend met zelfacceptatie en realiteitszin. Toneelspel is mijn leven. Wat blijft zijn slechts woorden van een derderangs artiest.

toonladders op de Titanic

Prijswinnend verhaal, gepubliceerd in de bundel “Mijn mooiste herinnering-top 50”. http://www.heelnederlandleest.nl/bundel-mijn-mooiste-herinnering-top-50.html