Schoolreisje

Met groep acht naar Avonturenpark Hellendoorn. Leuk.                                                                   Vierendertig opgeschoten tieners drijven me tot waanzin in de bus.                                                 Gierende hormonen. Haantjesstrijd. Pronken en indruk maken.                                                         Uitdagende jongens en quasi niet geïnteresseerde meisjes.                                                                   Rollenspel in volle gang.                                                                                                                                         Tom, Ruben en Pim, de drie musketiers gaan weer over de grens.                                                       Kauwgum in het haar bij Eva en Paula. Lachen, of niet juf?                                                             Herhaaldelijk waarschuwen. Maar luisteren, ho maar.                                                                             Tot overmaat van ramp heeft Pim zijn snoepzak al op. Resultaat: misselijk en overgeven.     En wie kan het weer schoonmaken? Juist.                                                                                                     Ik ben nu al gesloopt.                                                                                                                                               Dat belooft wat voor de terugweg.

‘Gameface on’ het park in.                                                                                                                                      Op naar gevonden voorwerpen voor een verloren mobieltje.                                                                Anderhalf uur bij de EHBO voor een paar ongelukjes. En voor Pim natuurlijk.                             Hij heeft weer gevochten. Blauw oog en een kapotte knie.                                                                     Schreeuwen en joelen tijdens de lunch. Hoofdpijn.                                                       .                           Ik kan wel janken, zo moe ben ik.                                                                                                                       Straks thuis op de bank en geen kinderen meer. Nog even volhouden.

Bij het verlaten van de bus geef ik Pim zijn katapult terug.                                                                   Bezweet punkhaar onder een honkbalpetje. De broek, of wat er van over is, op half zeven.   Sproeten,  één groot en één klein oog en zowaar een glimlach.                                                           “Juf, dit was de leukste dag van mijn leven. Bedankt.”                                                                             Ik smelt.                                                                                                                                                                       Geluk zit soms in kleine dingen.